Ouderen

Ook met ouderen heb ik ervaring, onder andere ouderen met verstandelijke beperkingen, gedragsproblemen, afasie en dementie, maar ook ouderen die alleen basisverzorging nodig hebben. Ik heb gewerkt in een huiskamerproject en was groepsbegeleider, maar ik geef ook hulpverlening thuis.

Het geven van liefdevolle aandacht is juist ook bij ouderen voor mij essentieel. Ik vind het belangrijk om bij ouderen goed rekening te houden met hun eigen tempo en me af te stemmen op hun wensen en gebruiken. Ik ben er alert op dat ik niet zomaar iets overneem en heb respect voor wat zij kunnen.

In het werken met ouderen met verstandelijke beperkingen, gedragsproblemen of dementie werk ik vanuit het principe van Contactgericht Ondersteunen.

Zie voor Contactgericht Ondersteunen:

Praktijkvoorbeeld

Een stukje uit mijn verslag over het zorgen voor een oudere dame:

(G, een oudere dame die al enige jaren Afasie heeft en Alzheimer, slikt nu veel medicijnen. Ze heeft dag en nacht begeleiding omdat ze erg passief is. Ook heeft ze regelmatig angstige en verwarde momenten.)

“Meestal maakt G. halve zinnen die voor ons moeilijk te begrijpen zijn, maar deze middag was het anders. Er was meer contact en zo af en toe begrepen we elkaar. Ik besloot om samen met haar achter de piano te gaan zitten. Ze was in haar vroegere jaren erg muzikaal en speelde toen op hoog niveau.

“Rustig gingen we zitten. Ik legde haar hand op de piano maar deze gleed er meteen weer af. Voorzichtig speelde ik wat noten, terwijl ik haar aankeek. Toen pakte ik opnieuw haar hand en duwde zachtjes met mijn vinger en haar vinger op een toon, zij deed niets uit zichzelf. Zo speelden we samen een paar noten. Telkens als we erin slaagde om samen wat te spelen bevestigde ik haar en vertelde ik haar hoe mooi ik het vond. Het werd een eenvoudige Erik Sati- achtige melody. Tussendoor zei G. ineens: ‘Ik kan het niet meer’, maar toch bleef ze zitten. Ik speelde af en toe een stukje alleen en dan speelden we weer samen verder. Ik merkte dat ze het fijn begon te vinden, dat kon ik zien aan haar gezicht want er verscheen zo nu en dan een glimlach. Ik geloof dat we zeker drie kwartier zo achter de piano hebben gezeten toen ze ineens opstond en haar beide handen op de toetsen legde. Ze bewoog haar handen zoekend over de toetsen en duwde hier en daar een toets in. Het voelde alsof er binnen in haar iets aangeboord werd, een stukje van haar vroegere liefde voor de muziek. Het was een adembenemend en ontroerend moment. Toen ze weer ging zitten en ik nog een paar noten speelde keek ze mij aan en zei zomaar ineens: ‘Prachtig’ en er verscheen een stralende glimlach op haar gezicht.”